κούκλες

Οι καλύτερες ταινίες τρόμου με creepy και φονικές κούκλες

Οι ταινίες τρόμου που περιστρέφονται γύρω από τρομακτικές κούκλες με φονικές διαθέσεις, είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία. Η κάπως «παιδική» φύση τους τις καθιστά ανάλαφρες και όχι ιδιαίτερα τρομακτικές στα μάτια πολλών θεατών, με αποτέλεσμα να μην δίνεται ιδιαίτερη βαρύτητα στα όποια καλά χαρακτηριστικά τους.

Μπορεί μεν ο αγαπητός σε πολλούς Chucky (τυχαίο παράδειγμα) να φαντάζει εξαιρετικά τρομακτικός στα μάτια ενός παιδιού, όμως ένας ενήλικας μάλλον θα δει τις ταινίες του για χαβαλέ και διασκέδαση περισσότερο και όχι στα πλαίσια αναζήτησης αληθινού και «σοβαρού» τρόμου.

Μια τέτοια στάση είναι μέχρι ένα σημείο δικαιολογημένη αφού στο μακρύ killing dolls/toys ρεπερτόριο συναντάμε πολλές μέτριες έως κακές παραγωγές που προκαλούν γέλιο και απογοήτευση. Από την άλλη όμως υπάρχουν και ταινίες τρόμου με φονικές και creepy κούκλες που προσφέρουν γνήσιο feeling τρόμου, αυθεντικές ανατριχίλες και σοκαριστικές σκηνές.

Σας έχω λοιπόν, τις 12 καλύτερες ταινίες τρόμου με φονικές/τρομακτικές κούκλες ώστε να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νεότεροι θεατές.

The Inheritance (1987) (Από την τηλεοπτική σειρά τρόμου «Friday the 13th»)

Όσοι υπήρξαν φανατικοί υποστηρικτές της σκηνής του cinema τρόμου στα τέλη των 80s και στις αρχές των 90s πιθανότατα θα θυμούνται εκείνη την σειρά τρόμου που προβαλλόταν τα βράδια της Παρασκευής στην ιδιωτική τηλεόραση με τον ψαρωτικό ελληνικό τίτλο «Το Μυστήριο της Παρασκευής».

Το «Friday the 13th:The Series» ή αλλιώς «Friday’s Curse» περιστρεφόταν γύρω από δύο ξαδέρφια που με τη βοήθεια ενός ακόμα άνδρα αναζητούσαν καταραμένα αντικείμενα που είχε πουλήσει ο θείος τους από το μαγαζί με αντίκες που λειτουργούσε. Ο θείος τους είχε κάνει συμφωνία με τον διάβολο και τα αντικείμενα που πουλούσε ήταν ικανά να προξενήσουν μεγάλο κακό στους αγοραστές τους ή στους γύρω τους. Τα ξαδέρφια που κληρονόμησαν το κατάστημα μετά το θάνατο του θείου τους προσπαθούσαν να εντοπίσουν το κάθε αντικείμενο και να το κλείσουν μια για πάντα στο κατάστημα.

Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς με τίτλο «The Inheritance», ατραξιόν τρόμου ήταν μια διαβολική κοριτσίστικη κούκλα που παρέσερνε σε κακές πράξεις ένα ανυποψίαστο κοριτσάκι. Η κούκλα ήταν αρκετά τρομακτική οπτικά και το επεισόδιο προσέφερε μερικές πολύ δυνατές και διασκεδαστικές σκηνές ταυτόχρονα όπως αιματηρά σκισίματα λαιμών, επικίνδυνες πτώσεις από σκάλες, επιθέσεις με βομβαρδισμό δίσκων (!), απόπειρες στραγγαλισμού κ.α. Οι ανατριχιαστικοί μορφασμοί της κούκλας συμπλήρωναν ιδανικά εκείνο το χορταστικό επεισόδιο.

Puppet Master (1989)

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές των 90s παρατηρούμε έναν ήπιο «βομβαρδισμό» ταινιών τρόμου με κούκλες ο οποίος φαινόταν να οδηγεί σε κάποια μικρή επικράτηση της συγκεκριμένης υποκατηγορίας τα επόμενα χρόνια.

Σ’ αυτό το διάστημα κυκλοφόρησε το «Puppet Master» το οποίο απέκτησε σύντομα το στάτους του cult και μεταξύ άλλων μας χάρισε μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτες φονικές κούκλες σε μία μόνο ταινία!

Μπορεί να έχει σεναριακές αδυναμίες και αφέλειες, μπορεί να μην παίρνουμε το 100% της απόδοσης των καθόλου αδιάφορων ηθοποιών, μπορεί ο ρυθμός της να μην είναι τόσο γοργός όσο θα θέλαμε, όμως η ταινία κατορθώνει να αντισταθμίσει όλα τα χτυπητά μειονεκτήματά της χάρη σε εκείνη την υπέροχη ομάδα δολοφονικών κούκλων που κεντρίζουν την προσοχή μας. Είναι κατά βάση η τρομερή παρέα των Blade, Pinhead (όχι ο δαίμονας από το «Hellraiser») Tunneler, Jester και Leech Woman που διαμορφώνουν την cult φήμη του «Puppet Master».

Αυτή η εμπνευσμένη ποικιλία φονικών κούκλων με την καθεμιά να διαθέτει την δική της ξεχωριστή φονική μέθοδο ανάλογα με τα τεχνικά/ανατομικά χαρακτηριστικά της είναι ο πρωταρχικός λόγος που το «Puppet Master» βρίσκεται σχεδόν σε κάθε best of λίστα με φονικές κούκλες. Θύματά τους, οι διορατικοί (μέντιουμ) επισκέπτες ενός πανδοχείου. Αν δεν τρομάξετε, τουλάχιστον θα το διασκεδάσετε!

Child’s Play (1988)

Λίγο πολύ προβλέψιμη επιλογή θα μου πείτε όλοι και βεβαίως έχετε δίκιο! Δε γινόταν όμως να μην το συμπεριλάβω στο αφιέρωμα! Ο Chucky είναι κάτι σαν μικρός βασιλιάς στην κατηγορία του. Δεν βλέπω ποια άλλη κούκλα θα μπορούσε να του πάρει τα πρωτεία ή να επισκιάσει τη διαδεδομένη φήμη του καθώς ο αγαπητός κοκκινομάλλης «κούκλος» τα έχει όλα. Χιούμορ, χαβαλέ, ειρωνεία, εξυπνάδα, οργή, ακόρεστη δίψα για αίμα, απειλητική έκφραση, πείσμα, μεθοδικότητα ως φονιάς και παράνοια στον ύψιστο βαθμό.

Αξιολογώντας το Child’s Play συνολικά σαν ταινία, βλέπουμε ότι πληροί τα απαραίτητα κριτήρια για να θριαμβεύει στις σχετικές best of λίστες. Πέρα από τις αναμφισβήτητες αρετές του Chucky και τα πετυχημένα εφέ της ταινίας αναφορικά με τις κινήσεις της κούκλας, γινόμαστε μάρτυρες μιας σοβαρής, επαγγελματικής και υψηλού επιπέδου σκηνοθεσίας από τον προικισμένο Tom Holland, ο οποίος μας έχει δώσει μερικές ιδιαίτερα αξιόλογες ταινίες τρόμου στα 80s και 90s κυρίως.

Ο πιτσιρικάς Alex Vincent παίζει καταπληκτικά τον ρόλο του μικρού Andy τον οποίο στοχοποιεί ο Chucky (ή αλλιώς, ο εγκληματίας Charles Lee Ray που έχει εγκλωβιστεί στο σώμα της κούκλας) με απώτερο σκοπό να κατακτήσει το σώμα του βγαίνοντας από αυτό της κούκλας. Η μάνα του Andy έχει επίσης μια πολύ καλή παρουσία. Άλλα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του φιλμ είναι η σκοτεινή ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι του Andy προτού ξεκινήσει το φονικό ξέσπασμα του Chucky καθώς και λίγοι αλλά εμπνευσμένοι φόνοι που ενίοτε συνοδεύονται από τις δηλητηριώδεις ατάκες του Chucky. Το αγωνιώδες φινάλε σφραγίζει ιδανικά αυτή την ιστορική ταινία τρόμου που στην ελληνική αγορά καθιερώθηκε με τον ψαρωτικό τίτλο «Η Κούκλα του Σατανά».

Δικαίως λοιπόν το Child’s Play στρογγυλοκάθεται στην κορυφή πολλών σχετικών λιστών. Δεν είναι μόνο η δυναμική του Chucky ως παραδοσιακή φιγούρα τρόμου που του χαρίζει την πρωτιά αλλά και το γεγονός ότι είναι σπουδαίο σαν φιλμ τρόμου.

Child’s Play 2 (1990)

Η επιστροφή του Chucky στις αρχές των 90s ήταν κάτι παραπάνω από απλά ικανοποιητική. Περισσότερο βίαιος αλλά και αστείος, ο διαβολικός «κούκλος» προσπαθεί να μπει στο σώμα του μικρού Andy μετά την αποτυχημένη απόπειρα του πρώτου μέρους και στο διάβα του σπέρνει τον θάνατο με πολλούς τρόπους. Ηλεκτροπληξία, πνιξίματα, μαχαιρώματα, ξυλοδαρμοί με βέργες και διάφορες ακόμα φονικές μέθοδοι περιλαμβάνονται στο αιματηρό μενού της απειλητικής κούκλας που οι φίλοι του franchise σίγουρα θα απολαύσουν.

Στο πόστο του σκηνοθέτη βρίσκουμε αυτή τη φορά τον John Lafia, σεναριογράφο του πρώτου Child’s Play και μπορούμε να πούμε ότι ο ταλαντούχος Αμερικανός κάνει εξαιρετική δουλειά δημιουργώντας μια ταινία τρόμου που κυλάει πολύ ευχάριστα και αποδεικνύεται άξιος συνεχιστής του θρυλικού πρώτου φιλμ του 1988.

Ο νεαρός Alex Vincent διακρίνεται άλλη μια φορά δίνοντας μια σπουδαία για τα κυβικά της ταινίας ερμηνεία ενώ δυναμική είναι και η εμφάνιση της συμπαθητικής Christine Elise ως η θετή αδερφή του Andy που τον βοηθά με θέρμη και αποφασιστικότητα στο δύσκολο έργο αντιμετώπισης του Chucky.

Διαβάστε ακόμα: Τα καλύτερα κλειστοφοβικά θρίλερ και ταινίες τρόμου

The Doll Master (2004)

Έκπληξη από το ασιατικό cinema, αυτή τη φορά όχι από τη συνήθη ύποπτο Ιαπωνία αλλά από την γειτονική Νότια Κορέα. Το The Doll Master (πρωτότυπος τίτλος, Inhyeongsa) είναι μια από τις πιο αλλόκοτες ταινίες της συνομοταξίας των φονικών κούκλων. Σ’ αυτό, υπεύθυνη για τα φονικά είναι μια κούκλα ντυμένη με ερυθρό κιμονό, η οποία δολοφονεί με κτηνώδεις τρόπους τους νεαρούς επισκέπτες μιας γκαλερί, απομονωμένης μέσα στα δάση της Κορέας.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι η επιλογή των θυμάτων δεν είναι τυχαία καθώς η γκαλερί κρύβει ένα σατανικό μυστικό και οι ιδιόρρυθμοι συντηρητές της παίζουν ύποπτο παιχνίδι. Ποιος ο λόγος που κλήθηκαν οι επισκέπτες εκεί; Πόσο εύκολο είναι να σταματήσουν τη δολοφονική οργή της κούκλας; Τα ερωτήματα αυτά βρίσκουν απαντήσεις μόνο αν παρακολουθήσετε το The Doll Master.

Πρόκειται για μια σκοτεινή ταινία γεμάτη τρομακτικές σκηνές που παγώνουν το αίμα, γεμάτη ανατριχιαστικούς φόνους που σοκάρουν, μυστήριο και απόκοσμη ατμόσφαιρα που συναρπάζουν. Σε όλα αυτά προστίθεται και η παραμυθένια αφήγηση του παρελθόντος της κούκλας που δίνει μια «ποιητική» νότα στην ταινία, απόλυτα ταιριαστή με το όλο κλίμα και καθόλου παραπανίσια.

Για άλλη μια φορά βγάζουμε το καπέλο στους Ασιάτες, οι οποίοι με πειστικές δουλειές όπως το The Doll Master αποδεικνύουν ότι είναι οι πλέον αρμόδιοι στη δημιουργία σκοτεινών, απόκοσμων ταινιών.

Amelia (1975) (Από την ανθολογία «Trilogy of Terror»)

Σ’ αυτή την cult ανθολογία τρόμου με πρωταγωνίστρια την γοητευτική Karen Black και στις τρεις ιστορίες, βλέπουμε μια από τις πιο αγωνιώδεις μάχες μεταξύ φονικής κούκλας και ανθρώπινου θύματος. Στην τρίτη ιστορία υπό την ονομασία Amelia, η λατρευτική κούκλα της ινδιάνικης φυλής Zuni εξελίσσεται σε απόλυτο εφιάλτη για μια γυναίκα που την αγόρασε με σκοπό να την δωρίσει στον αγαπημένο της. Όταν το μαγικό αλυσιδάκι που κρατάει κοιμισμένο το πνεύμα του Zuni κυνηγού πέφτει κατά λάθος από το σώμα της κούκλας, αυτή εξαπολύει σφοδρότατη επίθεση στην ιδιοκτήτριά του μέσα στο διαμέρισμά της κι εμείς απολαμβάνουμε δυναμικές σκηνές τρόμου και αγωνίας που μας καθηλώνουν για τα καλά στη θέση μας.

Η επίθεση της κακομούτσουνης κούκλας –η οποία είναι τρομακτική και μόνο στην όψη- είναι τόσο άγρια, τόσο λυσσασμένη και αποφασιστική που μόνο μια ανάλογη αντεπίθεση μπορεί να την συγκρατήσει. Το φινάλε του εν λόγω segment από το «Trilogy of Terror» είναι απρόβλεπτο, συγκλονιστικό και άκρως ανατριχιαστικό. Παρότι η διάρκεια της επίθεσης είναι μικρή, καταφέρνει να σημαδέψει τη μνήμη για καιρό αποδεικνύοντας ότι η ιστορία αυτή μόνο απαρατήρητη δεν περνά. Άλλωστε η επιβλητική σκηνοθεσία του μαέστρου του τρόμου Dan Curtis δεν θα μπορούσε να επιτρέψει κάτι μέτριο. Η ιστορία αυτή βασίζεται σε μικρή ιστορία του μεγάλου συγγραφέα Richard Matheson με τίτλο «Prey».

Ventriloquist’s Dummy (1945) (Από την ανθολογία «Dead of Night»)

Ταινία με μεγάλη ιστορική σημασία για την κατηγορία φονικές κούκλες. Το μοτίβο του άρρωστου ψυχικά εγγαστρίμυθου και του νοσηρού δεσίματος με την κούκλα των show του, είναι το κύριο θέμα αυτής της ιστορίας. Μιας ιστορίας ιδιαίτερα καλογραμμένης και προσεγμένης σκηνοθετικά, που θριαμβεύει με την ανατριχιαστική ερμηνεία του πρωταγωνιστή της Michael Redgrave.

Οι κούκλες εγγαστρίμυθων φαίνεται ότι κρύβουν κάτι τρομακτικό και στο «Ventriloquist’s Dummy» αυτός ο φόβος απεικονίζεται με μεγάλη μαεστρία.

Το εν λόγω segment από την βρετανική cult ανθολογία τρόμου «Dead of Night» δεν είναι η πρώτη ταινία που καταπιάνεται με αυτό το θέμα, καθώς το δραματικό μιούζικαλ «The Great Gabbo» (ένα από τα πρώτα φιλμ με ήχο) κατέχει την πρωτιά. Όμως στη σκηνή του τρόμου αποτελεί τον δάσκαλο για μερικές ακόμα ταινίες που επρόκειτο να κυκλοφορήσουν στο μακρινό μέλλον οι οποίες τελειοποίησαν τα μαθήματα του δασκάλου τους. mΠάντως ακόμα και σήμερα, μετά από ένα τεράστιο χρονικό διάστημα που υπερβαίνει τον μισό αιώνα (!), το «Ventriloquist’s Dummy» διατηρεί την τρομακτική ταυτότητά του.

Βέβαια όλο το «Dead of Night» είναι must για κάθε φίλο του παλιού ποιοτικού τρόμου αλλά για αυτό το αφιέρωμα, αποτελεί η συγκεκριμένη ιστορία. Για πολλούς είναι και η καλύτερη όλης της ανθολογίας και δεν βρίσκω το λόγο να διαφωνήσω. Τόσο καλή είναι αυτή η ιστορία!

κούκλες

Dead Silence (2007)

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ! Μια από τις πρώτες προσπάθειες του μαλαισιανής καταγωγής σκηνοθέτη James Wan που έχει περάσει ψιλοαπαρατήρητη λόγω των μεγαλύτερων επιτυχιών του όπως τα Saw, Insidious και The Conjuring. Κακώς!

Το Dead Silence προσφέρει πολλές και πειστικές δόσεις τρόμου και περιέχει ανατροπές που σοκάρουν. Παρότι η ταινία αποτελεί σε μεγάλο βαθμό μια τυπική ghost story εκδίκησης, αφήνει αρκετό περιθώριο και στις ανατριχιαστικές της κούκλες για να τρομάξουν τον θεατή.

Η ταινία επικεντρώνεται στην δραματική ιστορία μιας εγγαστρίμυθου η οποία κατηγορήθηκε από τους κατοίκους μιας μικρής πόλης ότι σκότωσε ένα μικρό παιδί που αμφισβήτησε την αληθοφάνεια του show της. Η Mary Shaw λοιπόν, όπως ήταν το όνομά της, δολοφονήθηκε από τους ντόπιους αφού πρώτα της έκοψαν τη γλώσσα και στη συνέχεια θάφτηκε ως κούκλα σύμφωνα με δική της επιθυμία. Το ανήσυχο φάντασμά της όμως επέστρεψε για να εκδικηθεί αυτούς που την σκότωσαν καθώς και τους απογόνους τους.

Όταν λοιπόν η σύζυγος ενός νεαρού άνδρα δολοφονείται άγρια στο διαμέρισμά τους, αυτός επιστρέφει στην πόλη όπου εμφανιζόταν η Mary Shaw καθώς ο φόνος της αγαπημένης του φαίνεται ότι συνδέεται με την δολοφονημένη εγγαστρίμυθο. Εκτός από το φρικιαστικό φάντασμα της Mary Shaw, το Dead Silence φιλοδωρεί το κοινό με τρομάρες μέσω των κούκλων που ανήκουν στη συλλογή της εγγαστρίμυθου. Από την σχετική ποικιλία πιο τρομακτική κούκλα αναδεικνύεται ο Billy που τον βλέπουμε και περισσότερη ώρα. Ο ψαρωτικός τρόπος με τον οποίο κουνάει απειλητικά τα μάτια του σηκώνει την τρίχα μας κάγκελο.

Το ίδιο κάνει και άλλη μια κούκλα κλόουν σε μια πολύ creepy συνάντηση με τον πρωταγωνιστή. Αξιολογότατη ταινία που αν είχε καλύτερο πρωταγωνιστή θα απογειωνόταν σε μεγάλα ύψη.

Σημείωση: Στο επόμενό μου άρθρο, η κριτική αυτής της ταινίας!

Tourist Trap (1979)

Το «Tourist Trap» είναι ένα ξεχασμένο διαμαντάκι από τα τέλη των 70s που πολλοί φίλοι του τρόμου αγνοούν. Καιρός λοιπόν να το μάθουν και να το αναζητήσουν καθώς πρόκειται για ένα ξεχωριστό φιλμ τρόμου που αξίζει για διάφορους λόγους. Τα απόκοσμα ηχητικά εφέ όπως ψίθυροι ονομάτων των θυμάτων, η εξαιρετική απόκοσμη μουσική επένδυση του μετρ Pino Donaggio,η ατμοσφαιρική σκηνοθεσία του ειδικού στις low budget ταινίες τρόμου David Schmoeller, η σκοτεινή φωτογραφία και κυρίως ο ασταμάτητος και άκρως απειλητικός κακός με τα εξίσου απειλητικά και επικίνδυνα κέρινα ομοιώματα που διακοσμούν το μουσείο είναι οι κύριοι λόγοι για να ασχοληθείτε με την παρούσα ταινία.

Κούκλες βιτρίνας που στριφογυρίζουν τα μάτια τους απειλητικά, κακομούτσουνες κούκλες-γριές που γελούν κοροϊδευτικά την ώρα που ο θάνατος ζυγώνει, ινδιάνοι και καουμπόηδες της άγριας δύσης που πυροβολούν ακατάπαυστα. Τεράστια ποικιλία κούκλων έχει το μενού, έτοιμη να ικανοποιήσει τους πάντες. Η υπόθεση θέλει μια παρέα νέων να απομονώνονται σ’ ένα μακρινό μέρος της επαρχίας λόγω βλάβης του αυτοκινήτου τους και να βρίσκουν καταφύγιο σ’ ένα μουσείο κέρινων ομοιωμάτων.

Ο κατασκευαστής τους και ιδιοκτήτης του μουσείου υποδέχεται φιλικά στην αρχή τους επισκέπτες, όμως στην πορεία ένας μυστηριώδης μασκοφόρος φονιάς αρχίζει να ξεπαστρεύει τους νέους αλλά όχι μόνος του. Κάτι πολύ περίεργο συμβαίνει με τις κούκλες και τα ομοιώματα του χώρου αλλά και τις τηλεκινητικές δυνάμεις που τα κινητοποιούν με κακό σκοπό. Οι νέοι βρίσκονται μπροστά σ’ έναν εφιάλτη απ’ τον οποίο δεν φαίνεται να υπάρχει διαφυγή. Ο συνδυασμός slasher και supernatural μοτίβων είναι από τα βασικά ατού του «Tourist Trap» και παρά τις αναμενόμενες μικροαφέλειες στο σενάριο, μπορώ να πω με ασφάλεια ότι βάζει τα γυαλιά σε πολλές γκλαμουράτες ταινίες τρόμου που διαφημίστηκαν περισσότερο.

Α, είναι κι εκείνος ο ανατριχιαστικός φόνος με φονικό όπλο τον γύψο που χρησιμοποιείται για να προκαλέσει βασανιστική ασφυξία σ’ ένα θύμα! Μια αληθινά shocking σκηνή που θα αργήσετε να ξεχάσετε!

Pin (1988)

Το «Pin» του 1988 είναι μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις της καναδέζικης σχολής και φυσικά δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από την παρούσα λίστα. Το τρομακτικό θέμα των σχιζοφρενικών προσωπικοτήτων εγγαστρίμυθων που απελευθερώνουν την παράνοιά τους μέσω της ζωντανής κούκλας τους, αποτελεί σημείο αναφοράς στο Pin το οποίο προήλθε από μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος του διάσημου συγγραφέα Andrew Neiderman.

Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται στο όνομα μιας ιατρικής κούκλας μεγέθους πραγματικού ανθρώπου την οποία χρησιμοποιεί ένας πατέρας-γιατρός για να διδάξει στα μικρά παιδιά του την ανατομία του ανθρώπινου σώματος.

Έλα όμως που ο γιός του ο Leon, αναπτύσσει σχιζοφρενική συμπεριφορά και δένεται στενά με τον Pin σε… ανησυχητικό βαθμό. Όταν μάλιστα αναπτύσσει και την ικανότητα εγγαστρίμυθου η κατάσταση ξεφεύγει από τα φυσιολογικά όρια. Η ψυχωτική, υπερπροστατευτική συμπεριφορά του μεγαλύτερου πια Leon απέναντι στην αδερφή του, ωθεί τη σχέση τους στα άκρα με τον Leon να μη διστάζει να φτάσει ακόμα και στο φόνο προκειμένου να την προστατέψει από κάθε λογής εξωτερική απειλή όπως το νέο της αμόρε και την επιδραστική θεία τους. Είναι όμως ο Leon ο πραγματικός υπαίτιος για την επιθετική συμπεριφορά του ή συμβαίνει κάτι τρομακτικότερο με την κούκλα που φαίνεται να καθοδηγεί τον πρωταγωνιστή;Ψάξτε αυτό το υπέροχο φιλμ τρόμου και δεν θα το μετανιώσετε.

Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους ανταγωνιστές του της αμερικανικής αγοράς. Σκηνοθεσία, σενάριο, ερμηνείες… όλα βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα στο Pin.

Magic (1978)

Άλλο ένα –και ίσως το κορυφαίο– φιλμ που επικεντρώνεται στο ενδιαφέρον θέμα των διπλών προσωπικοτήτων και της κυριαρχίας μιας κούκλας εγγαστρίμυθου πάνω στο ανθρώπινο αφεντικό της. Στηριζόμενο στο ομότιτλο βιβλίο του βραβευμένου συγγραφέα/σεναριογράφου William Goldman και πατώντας στις στέρεες βάσεις που οικοδόμησε η ιστορία Ventriloquist’s Dummy, το Magic ακολουθεί την ίδια συνταγή πηγαίνοντάς την όμως ένα επίπεδο παραπάνω. Η νοσηρή σχέση εγγαστρίμυθου-κούκλας απεικονίζεται με πειστικό ρεαλισμό, πλαισιωμένη από τους πιο παρανοϊκούς διαλόγους ή μονολόγους (εξαρτάται από την οπτική που το βλέπει κανείς!) που έχουμε συναντήσει στην εν λόγω κατηγορία. Η αρρωστημένη εξάρτηση του ήρωα από το φαινομενικά ακίνδυνο παιχνίδι του μπορεί να τον οδηγήσει στις πιο φρικτές πράξεις όταν το αχαλίνωτο alter ego του πρώτου βρίσκει διέξοδο προς την παράνοια μέσω της κούκλας.

Μπορεί να μιλάμε για μια άγνωστη ταινία στο ευρύ κοινό (της Ελλάδας), όμως το cast του «Magic» μόνο άγνωστο ή αδιάφορο δεν είναι. Ένας νεαρός ακόμα Anthony Hopkins, μια δυναμική Ann-Marget και ένας εξαιρετικός Burgess Meredith συνθέτουν την εμπροσθοφυλακή αυτού του φοβερού φιλμ τρόμου με τις δραματικές προεκτάσεις. Η περίτεχνη, σκοτεινή σκηνοθεσία καθηλώνει, αναδεικνύοντας ένα δύσκολο εκτελεστικά θέμα. Πρωταγωνιστής αναδεικνύεται φυσικά ο Hopkins στο ρόλο του σαλεμένου εγγαστρίμυθου που μέσω της ανατριχιαστικής κούκλας του με το όνομα Fat, παρασύρεται σε αποτρόπαιες ενέργειες χωρίς ελπίδα επιστροφής. Υποψήφια θύματα ο απαιτητικός ατζέντης του που θέλει να τον περάσει από ψυχολογικά τεστ, ο έρωτας της ζωής του και ο παρακμιακός σύζυγός της. Μήπως όμως το μεγαλύτερο θύμα της υπόθεσης είναι ο ίδιος ο θύτης;

Πέρα από την θεσπέσια ηθοποιία, η ταινία απογειώνεται κι από το μαγευτικό soundtrack Αναζητείστε το Magic κι αν δεν τρομάξετε έστω και λίγο, μάλλον είδατε άλλη ταινία.

Dolls (1987)

Το εξαιρετικό «Dolls» του Stuart Gordon που κυκλοφόρησε το 1987, κατέκτησε επάξια μια θέση στις καλύτερες ταινίες τρόμου της κατηγορίας αυτής.

H ταινία παρουσιάζει τα γεγονότα μιας νύχτας μόνο κι όμως αυτά είναι τόσο εφιαλτικά, τόσο πειστικά εκτελεσμένα, τόσο καλογυρισμένα, που και θα ενθουσιάσουν και θα τρομάξουν ακόμα και τους πιο σοβαρούς θεατές γηραιότερων ηλικιών.

Στο Dolls, 6 άνθρωποι των οποίων τα οχήματα ακινητοποιήθηκαν στη λάσπη κατά τη διάρκεια μιας βροχερής νύχτας, βρίσκουν καταφύγιο σ’ ένα μεγάλο σπίτι απομονωμένο στην ύπαιθρο. Οι μυστηριώδεις ηλικιωμένοι ιδιοκτήτες, τους υποδέχονται εγκάρδια αλλά πίσω από το ζεστό καλωσόρισμα κρύβεται ένας τρομερός κίνδυνος.

Το σπίτι του ηλικιωμένου ζεύγους είναι γεμάτο από κούκλες, κουκλάκια και διάφορα ακόμα παιχνίδια ενώ το ζεύγος ασκεί την τέχνη της κουκλοποιίας. Κατά τη διάρκεια της νύχτας οι καλεσμένοι πρόκειται να αντιμετωπίσουν την δολοφονική μανία των κούκλων οι οποίες όμως δεν επιτίθενται δίχως σοβαρό λόγο. Κι εδώ είναι το όλο νόημα της ταινίας η οποία προσπαθεί να φανεί βαθύτερη και φιλοσοφημένη και τελικά το καταφέρνει χωρίς δυσκολίες. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα εντός του σπιτιού, η σφοδρή καταιγίδα απ’ έξω, τα απειλητικά και καλοσχεδιασμένα κουκλάκια, τα πειστικά εφέ, οι ευρηματικοί φόνοι και η συμπαθητική ποικιλία χαρακτήρων εγγυώνται μια χορταστική εμπειρία προορισμένη για μεγάλη ηλικιακή γκάμα θεατών.

Παρά τη μικρή διάρκειά του (λιγότερο από 80 λεπτά),τ ο Dolls είναι τόσο εθιστική ταινία, που αν σου κάνει το κλικ δεν βαριέσαι να την βλέπεις και να την ξαναβλέπεις αμέτρητες φορές (κάτι που κάνω εγώ με τον Εξορκιστή, έχασα πλέον το μέτρημα)

ΟΙ ΠΙΟ ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΑΣ ΤΣΕΚΑΡΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ:

  • Τα επεισόδια The Dummy (1962),Living Doll (1963) και Caesar And Me (1964) από την τηλεοπτική σειρά The Twilight Zone.
  • Puppet Master III:Toulon’s Revenge (1991), του David DeCoteau.
  • Dolly Dearest (1991),της Maria Lease.
  • Demonic Toys (1992),του Peter Manoogian.
  • Pinocchio’s Revenge (1996),του Kevin Tenney.

Διαβάστε ακόμα: Οι πιο καλές και γραφικές ταινίες με θέμα τον κανιβαλισμό

Σχετικά με τον συντάκτη

Christina

Christina

Από τα 13 μου ξεκίνησα να βλέπω ταινίες τρόμου με το Scream και μέχρι τώρα έχω μετρήσει κάπου στις 300+. Προτιμώ κυρίως ψυχολογικά θρίλερ και footage και τον τελευταίο καιρό βλέπω τους μάστερ του είδους, Japan and Korean horror! Ελάχιστες ταινίες μπορώ να βάλω στην κατηγορία ΤΑΙΝΙΑΡΕΣ, όταν όμως ενθουσιαστώ με κάποια τέτοια την προτείνω κατευθείαν σε όποιον ζητήσει τη γνώμη μου για ένα καλό θρίλερ./strong>