Bon Jovi στο Hall Of Fame

Βάλτε τους Bon Jovi στο Hall Of Fame ΤΩΡΑ!

Εδώ και λίγο καιρό είναι γνωστές οι φετινές υποψηφιότητες για το class of ‘18 της ένταξης στο πάνθεων της μουσικής. Μιας και μπορεί να ονομάζεται Rock n’ Roll Hall Of Fame, παρόλα αυτά έχουν τιμηθεί αρκετοί καλλιτέχνες εκτός του είδους, όπως ράπερς, ποπ τραγουδιστές, τζαζ οργανοπαίχτες και πάει λέγοντας. Επί της ουσίας είναι η πλέον τιμητική διάκριση στο χώρο της δημοφιλούς μουσικής είτε αυτή είναι ροκ είτε οποιοδήποτε άλλο είδος.

Φέτος όπως και σχεδόν κάθε χρονιά έλαβαν θέση «μάχης» ηχηρά ονόματα, μεταξύ άλλων έχουμε: Nina Simone, Radiohead, Rage Against The Machine, Judas Priest, Moody Blues, Dire Straits, The Cars, The Zombies & Depeche Mode. Οι τρεις πρώτοι όπως αναμένεται θα ενταχθούν σχεδόν σίγουρα από την κριτική επιτροπή. Λαμβάνεται υπόψη όμως και η φωνή του κόσμου. Ήδη τρέχει η ψηφοφορία μέχρι και τις 5 Δεκέμβρη (https://www.rockhall.com/fan-vote/2018-fan-vote ).

Υπάρχει ξανά για δεύτερη φορά (η πρώτη το ‘11) ένα πανίσχυρο λαοφιλές outsider, οι «βαψομαλλιάδες» και «φλώροι» κατά μερικούς, οι BON JOVI. Την στιγμή που γράφονται αυτά τα λόγια έχουν ξεπεράσει τις 1 εκατομμύριο ψήφους (!) με δεύτερους τους Μοοdy Blues με περί τις 830 χιλιάδες. Ακολουθούν οι Dire Straits. Οι Radiohead, Simone και Rage είναι αρκετά πιο χαμηλά μιας και όπως είπαμε η επιτροπή θα τους προτιμήσει και ο κόσμος το γνωρίζει αυτό. Έτσι επιλέγει ένα αγαπημένο outsider με σκοπό να το χρίσει «φαβορί», να δείξει πως «αυτούς θα τους βάλουμε ΕΜΕΙΣ». Ο κόσμος έχει δύναμη και πιθανόν έτσι θα συμβεί, ένα εκατομμύριο άνθρωποι δεν μπορεί να κάνουν λάθος…

Πριν από αυτό να επισημάνω κάτι. Υπάρχουν δεκάδες άλλα ονόματα που αξίζουν να βρίσκονται στο Hall Of Fame και φυσικά και από την φετινή λίστα αρκετοί θα έπρεπε ήδη να έχουν τιμηθεί και πολύ πριν τους Μπον Τζόβι. Οι Iron Maiden και Def Leppard π.χ πόσο ακόμα θα περιμένουν άραγε; Ας αφήσουμε όμως στην άκρη αυτή την κουβέντα γιατί είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα…

Πάμε να αιτιολογήσουμε τα θέλω μας (η σειρά δεν έχει σημασία):

ΠΩΛΗΣΕΙΣ ΔΙΣΚΩΝ

Κάπου πάνω από 130 εκατομμύρια δίσκους. Το συγκρότημα κατατάσσεται στην ελίτ λίγο κάτω από τα ιστορικότερα μεγαθήρια της ροκ μουσικής καθώς έχουν σπάσει προ πολλού (2004) το φράγμα τον 100 εκατομμυρίων. Το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις είναι φυσικά η τρίτη δουλειά τους το «Slippery When Wet» (1986) το όποιο στρογγυλοκάθισε για 8 εβδομάδες στην κορυφή του Billboard και ανακηρύχτηκε κορυφαίο σε πωλήσεις παγκοσμίως για το 1987. Μετράει 28 εκατομμύρια πωλήσεις έως σήμερα. Ο διάδοχος το album «New Jersey» του 1988 ήταν ο πρώτος χαρντ ροκ δίσκος που έβαλε 5 (!!!) τραγούδια στα σινγκλ τσαρτς του Billboard. Το κατά πολλούς ποιοτικότερο άλμπουμ τους «These Days» (‘95) εκθρόνισε από την κορυφή των βρετανικών τσαρτ το «History» του Michael Jackson και έμεινε εκεί για πάνω από ένα μήνα.

Κατέχουν επίσης σπάνιο ρεκόρ μεταξύ ροκ καλλιτεχνών με 5 συνεχόμενα άλμπουμ τα οποία πάτησαν στο νο1 των βρετανικών charts. Στο αμερικανικό billboard έχουν πιάσει κορυφή 6 φορές.

Διαβάστε ακόμα: Όταν ο Jon Bon Jovi τραγούδησε με το ζόρι σε έναν γάμο

UK HALL OF FAME & SONGWRITERS HALL OF FAME

To 2006 εντάχθηκαν στο βρετανικό Hall Of Fame της μουσικής. Ο θεσμός δεν υφίσταται πλέον λόγω έλλειψης χρηματικών πόρων. Παρόλα αυτά 60 κριτικοί και η ψήφος του κοινού είχε χαρίσει την αναγνώριση αυτή στους Bon Jovi. Το 2009 ο φροντμαν Jon Bon Jovi μαζί με τον επί χρόνια κιθαρίστα και βασικό συνεργάτη του στην δημιουργία Richie Sambora έλαβαν μια από τις πλέον τιμητικές διακρίσεις, την ένταξη τους στο «μουσείο»’ των τραγουδοποιών πλάι σε 383 μεγαθήρια της παγκόσμιας μουσικής.

HITS, HITS, HITS

17 και πλέον κομμάτια στην καριέρα τους ορίζονται ως επιτυχίες. Χώρια τα υποτιμημένα διαμάντια, τα λεγόμενα ως fan favourites που είναι η κρυφή δύναμη και η ουσιαστική υπόσταση κάθε μεγάλου γκρουπ. Τα ονόματα συγκροτημάτων στην ροκ με τέτοιο ρεπερτόριο ραδιοφωνικών επιτυχιών είναι μετρημένα. Από τα πλουσιότερα ρεπερτόρια με κομμάτια που έχουν περάσει πλέον στη στρατόσφαιρα εκείνων που ορίζονται ως ΚΛΑΣΙΚΑ. Μερικά μόνο από αυτά είναι τα: Runaway, Livin’ on a Prayer, You give Love a Bad Name, Wanted Dead or Alive, Born to Be my Bady, Bad Medicine, I’ll Be There For You, Lay your Hands on Me, Blaze Of Glory (JBJ solo) , Keep The Faith, Bed Of Roses, In These Arms, These Days, Always, Someday I’ll Be Saturday Night, It’s My Life, Everyday, Have a Nice Day, Who Says You Can’t Go Home, Lost Highway, We Weren’t Born To Follow, Because We Can.

Και κάποια λιγότερο γνωστά διαμάντια που για άλλες μπάντες θα ήταν ναυαρχίδες καριέρας: Something To Believe In, Dry County, Hey God, My Guitar Lies Bleeding In My Arms, One Wild Night, Let It Rock, Just Older.

ΤΑ ΕΠΙΚΑ ΤOURS και οι 2600+ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

Οι αριθμοί κάποιες φορές λένε την αλήθεια, την αλήθεια της ζήτησης κατά τους οικονομολόγους.

«…I’ve seen a million faces and I’ve rocked them all» λέει ο θρυλικός στίχος από τον, εκλεγμένο από τους ίδιους, ύμνο της μπάντας Wanted Dead Or Alive και αν θέλουν να γίνουν πιο ακριβής ας κάνουν το million, billion μιας και όντας απόλυτα πιστοί στους θαυμαστές τους (σε αντίθεση με πολλές γνωστές μπάντες), μετά από κάθε άλμπουμ σχεδόν για δύο χρόνια κάθε φορά γυρνούν όλο το κόσμο γεμίζοντας στάδια για να δώσουν την χαρά στο κόσμο που θέλει να τους ακούσει, γιατί εν τέλει έτσι κρατιέται το Ροκ ζωντανό, η συναυλία είναι η ουσία κάθε μουσικού.

O Bon Jovi θυσίασε την άπιαστη φωνή που είχε στα 80’s για να δίνει ασταμάτητες συναυλίες μέρα παρά μέρα σε σημείο να εξοντώσει τις φωνητικές χορδές του.

Τις χρονιές 2006, 2008 και 2013 οι περιοδείες των Bon Jovi ανακηρύχθηκαν οι κορυφαίες στον πλανήτη! Σε συνδυασμό εσόδων, εισιτηρίων και αριθμό συναυλιών. Ξεπερνώντας ονόματα όπως Madonna, Michael Jackson, U2, Rolling Stones, Beyonce, Jay-Z και πολλούς άλλους. Τις υπόλοιπες χρονιές που φυσικά θα ήταν σε περιοδεία αν δεν έπιασαν κορυφή, ήταν κάπου εκεί κοντά. Στα 90’ς κατ’ εμε στο ζενίθ τους από άποψη performance η περιοδεία του 95’ διαφημιζόταν ως «the greatest show on earth». Η συναυλία στο Wembley (live from London θα τη βρείτε στο youtube) το επιβεβαιώνει.

ΣΠΟΥΔΑΙΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ

Λίγα πράγματα στη ζωή είναι τυχαία. Αυτό που σίγουρα δεν είναι, είναι η επιτυχία τους που δεν βασίστηκε ούτε στην ομορφιά του Τζον ούτε στον Ερμή και τη Σελήνη. Για τις φωνητικές του ικανότητες δεν νομίζω πως χρειάζονται και πολλές γραμμές. Στα καλά του, δηλαδή μεταξύ 1984 και μέχρι τις αρχές των 00’ς το εύρος των φωνητικών του δυνατοτήτων ήταν από εκείνα που δεν βρίσκεις συχνά, η δυναμική της φωνή του με εκείνη την πλέον χαμένη τραχύτητα και την ικανότητα να φτάνει σε νότες πάνω από τα σύννεφα, ήταν γνωστή σε όλο το κόσμο. κατατάσσεται ως 4 octave range και θεωρούτανε high tenor. Πέρα από αυτό, είναι ο βασικός συνθέτης και στιχουργός σχεδόν όλων των κομματιών και σαν ολοκληρωμένος φροντμαν δεν υστερεί ούτε σε σκηνική παρουσία η οποία λογίζεται και ως άκρως ενεργητική.

Αν ο Τζον είναι ο εγκέφαλος, πάμε στην ψυχή της μπάντας (μέχρι το ‘13) τον κιθαρίστα Richie Sambora συντραγουδοποιό και το έτερων ήμισυ του Τζον. Ένας κιθαρίστας που έχει τον σεβασμό και την αναγνώριση όλων, ακόμα και όσων δεν συμπαθούν το συγκρότημα, ακόμα και των ορκισμένων εχθρών. Κατέχει μερικά από τα σπουδαιότερα και πιο υποτιμημένα σόλο στον χώρο (βλ. το ανεπανάληπτο 2λεπτο σόλο του Dry County και στα live του Always). Κατέχει αναγνωρίσιμο ήχο και το παίξιμο του επηρεασμένο από την μπλουζ, κυμαίνεται τεχνικά στο υψηλότερο επίπεδο. Ο κιμπορντίστας της μπάντας David Bryan είναι ο μόνος που έχει λάβει ακαδημαϊκή εκπαίδευση στην μουσική. Έχει συνθέσει δική του όπερα όπως και 2 σόλο άλμπουμ με βάση το πιάνο άκρως αναγνωρισμένα από την κοινότητα του είδους. Ο drummer Tico Torres πριν τους Τζόβι είχε συνεργαστεί σε ηχογραφήσεις με τα εξής ονόματα Pat Benatar, Chuck Berry, Cher, Alice Cooper και Stevie Nicks.

ΔΥΟ COMEBACKS, Ο ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ «IT’S MY LIFE»
ΚΑΙ ΟΙ 4 ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΡΓΟΙ

Μετά τον δίσκο «New Jersey» και εκείνη την εξουθενωτική περιοδεία, κάπου στις αρχές του 1990 και στον δρόμο για τον γυρισμό στην πατρίδα Τζέρσεϊ, όλα τα μέλη ήθελαν απλώς να πάνε σπίτι. Δεν μίλησαν για το μέλλον τους, δεν ένοιαζε κανέναν, είχαν κατακτήσει ήδη τα πιο τρελά τους όνειρα άλλωστε, χρειαζόντουσαν ένα διάλειμμα. Η συγκυρία τα έφερε έτσι και το διάλειμμα της μπάντας συνέπεσε με την έξαρση της Grunge σκηνής και την ολική ανανέωση στην πρωτοκαθεδρία της mainstream rock μουσικής. Η βιομηχανία είχε στρέψει το ενδιαφέρον της σε ένα ολοκληρωτικά αλλιώτικo στιλ και ύφος από εκείνο που βασίλευε στη προηγουμένη δεκαετία. Νιρβάνα & Περλ Τζαμ ήταν πια στο προσκήνιο εκθρονίζοντας συθέμελα μπάντες τύπου «Motley Crue» που είτε το διέλυσαν είτε απλά φυτοζωούσαν μην μπορώντας να ακολουθήσουν την εποχή. Οι Τζόβι φυσικά ανήκαν στο ρεύμα αυτό. Τι συνέβη όμως;

Το πρώτο εκκωφαντικό comebackν ήταν γεγονός! Ο Τζον έκοψε την πλούσια κόμη του και αυτό έγινε έκτακτη είδηση στο CNN! Η παρέα μαζεύτηκε , ωριμότερη και με σαφή προσανατολισμό. Την διατήρηση της σημαίας του χαρντ ροκ στη λαίλαπα της γκρανζ. Το επόμενο άλμπουμ είναι το «Keep the Faith» (‘92). To λεγόμενο και ως «ποπ μέταλ» /«hair metal» έγινε παρελθόν και νεανική τρέλα. Η μπάντα στην προσπάθεια της να αποδιώξει την στάμπα των κολλητών τζιν τα καταφέρνει περίφημα. Το άλμπουμ πλησιάζει τα νούμερα των προηγούμενων, ανεβαίνει στις κορυφές των τσαρτ παράγει επιτυχίες όπως τα Keep The Faith & Bed Of Roses, το έπος του γκρουπ «Dry County» και το συγκρότημα κάνει ένα δυναμικό μπάσιμο στη δεκαετία με μια τεράστια περιοδεία.

Το 6ο άλμπουμ «These Days» έρχεται το 1995, θεωρείται από πολλούς μεταξύ αυτών και εμού ως η ωριμότερη και πιο ποιοτική δουλειά τους, οι Μπον Τζόβι είχαν πιάσει το δημιουργικό τους ζενίθ με το 4ο κατά σειρά νο1 άλμπουμ και μια γιγαντιαία περιοδεία μέχρι τις άκρες του πλανήτη. Δεύτερο διάλειμμα για την μπάντα, αυτή την φορά το δισκογραφικό κενό ήταν 5 ολόκληρα χρόνια. Μέχρι το 2000. Η νέα χιλιετία όπως θα θυμάστε οι 25+ φέρνει ακόμα μεγαλύτερες αλλαγές στη βιομηχανία από εκείνες των 90’ς, πραγματικά υπήρχε κάποιος που να πίστευε πως μετά από 5 χρόνια και σε τέτοια αλλαγή σκηνικού θα έβρισκαν, αυτές οι κορεσμένες παλιοσειρές, τρόπο να κατακτήσουν ξανά τον κόσμο;

23 Μαΐου 2000, απ’ το πουθενά βγαίνει σε κυκλοφορία το σινγκλ του It’s My Life.

Δε χρειαζόταν τίποτα παραπάνω!

Το δεύτερο επικότερο comeback είχε συμβεί. Το κομμάτι μετατρέπεται σε στιγμιαίο κλασικό και γίνεται για εκείνους το «Livin On A Prayer» της νέας εποχής. Υπάρχουν και δύο συνδέσεις με τον ύμνο των 80ς, η στιχουργική με τους ήρωες «Τόμι & Τζίνα», και η χρήση του talkbox. Όλα έρχονται και δένουν τόσο υπέροχα! Αποκτούν έτσι μια ολοκληρωτικά νέα γενιά οπαδών κάτω των 25 ετών και μπαίνουν έτσι στην τρίτη φάση της καριέρας τους με πατημένο το γκάζι όντας ξανά για ακόμη μια φορά επίκαιροι. To εν λόγω άλμπουμ «Crush» θα σημάνει την αλλαγή και την προσαρμογή της μπάντας στις απαιτήσεις της εποχής ώστε να συνεχίσουν να είναι στο προσκήνιο. Το απέδειξαν και με το επόμενο πετυχημένο άλμπουμ το Have A Nice Day (‘05). Συνεχίζουν έως και σήμερα με σταθερή παραγωγή κάθε δυο το πολύ τρία χρόνια, γιγαντιαίες περιοδείες και δημιουργία επιτυχιών. 4 δεκαετίες στην ελίτ είναι πολλές. Όχι, το ξαναγράφω, είναι πάρα πολλές.

Δεν έχουν πλέον καμία επαφή με αυτό που ήταν στα 80ς. Έχουν επαναφεύρει τους εαυτούς τους με επιτυχία ξανά και ξανά για να παραμένουν στον αφρό. Σε αυτό είτε τους αγαπάς είτε όχι μπορείς μόνο να βγάλεις το καπέλο και να γνέψεις καταφατικά στο γεγονός πως είναι πολύ απλά «μαγκιά».

EΞΑΠΛΩΜΕΝΟ FAN BASE ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ.

Οι ενεργοί καλλιτέχνες που μπορούν να υποστηρίξουν πως έχουν αυτό που λέμε «λαό» από άκρη σε άκρη του κόσμου δεν είναι τόσοι όσοι νομίζετε. Φυσικά Stones, Iron Maiden , Bruce Springsteen, Metallica και U2 είναι μπάντες κι ονόματα που έχουν δεμένο φανατικό κοινό σε πάρα πολλές χώρες και τους ακολουθούν πιστά.

Ίσως όχι στην ίδια κλίμακα με μερικούς, όμως και οι Τζόβι έχουν αυτό το παράσημο. Είναι από τα συγκροτήματα που έχουν «οπαδούς», σε όλα τα μήκη και πλάτη, οι οποίοι είναι δεμένοι και στηρίζουν την μπάντα έως και σήμερα ακόμα και μετά την αποχώρηση του Ρίτσι Σαμπόρα και τις ομολογουμένως, όχι τόσο πετυχημένες τελευταίες δισκογραφικές δουλειές. Το βλέπουμε ξεκάθαρα και στην ψηφοφορία για την ένταξη στο Hall of Fame…

ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΩΝ 80’s KΑΙ Η ‘’ΕΠΙΔΡΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ’’ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ.

Αυτήν που κατά πολλούς είναι που τους λείπει και δεν τους έχει δώσει ήδη θέση στο hall of fame. Την επιρροή σε άλλες μπάντες και καλλιτέχνες και γενικά την δημιουργία ενός ρηξικέλευθου μουσικού στιλ. Εντάξει σαφώς και οι Τζόβι δεν επαναδημιούργησαν τον τροχό ούτε έφεραν ριζοσπαστικές αλλαγές στην ροκ, ούτε θα ακούσεις πάρα πολλούς να τους αναφέρουν ως πηγή επιρροής στη μουσική τους, (για μένα ακόμα όχι, στο μέλλον σίγουρα). Όπως σίγουρα υπάρχουν ήδη άλλα λόγω της στάμπας που έχει κολληθεί επειδή έτυχε να είναι όμορφος ο Τζον και να αρέσει στα κορίτσια, δε θα το παραδέχονται. Δεν μπορώ να πιστέψω πως δεν ξεκίνησαν άτομα να παίζουν μουσική επειδή ήρθαν σε οργασμό με το Wanted Dead Or Alive π.χ. Δεν τους εξομοιώνω με άλλα ονόματα που όντως είχαν τεράστια επίδραση…

ΟΜΩΣ, στη δεκαετία του ’80 κυριάρχησε ένα μουσικό ρεύμα ή στιλ αν θέλετε όσον αφορά την ροκ μουσική που όσοι διαβάζουν αυτές τις γραμμές λίγο πολύ το ξέρουν. Αρμόνια, πομπώδη φωνητικά, larger than life ρεφρέν αρένας, το λεγόμενο και ως ποπ μέταλ αν και σιχαίνομαι τον όρο, απλά χαρντ ροκ για μένα με ποπ στοιχεία. Το 1983 στο ξεκίνημα της καριέρας τους οι Jovi έφεραν στο τραπέζι αυτό το ύφος. Θα πουν αρκετοί πως δεν το έκανα πρώτοι, ναι άλλα ήταν εκείνοι που το έκαναν ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ, το σινγκλ «Runaway» και όλο το πρώτο άλμπουμ έσπειρε τους σπόρους ώστε να γεννηθεί αυτό το στιλ.

Οι Τζόβι εμφανίστηκαν τότε στην εθνική τηλεόραση της Αμερικής με κολλητά τζιν, περίεργο flashy ντύσιμο να παίξουν αυτό το ροκ. Συνέχισαν με το δεύτερο άλμπουμ τους σε παρόμοιο στιλ με λίγο περισσότερη επιτυχία, τίποτε όμως δεν θα ήταν ξανά ίδιο και για τα 80ς και για εκείνους μέχρι το 1986 και το «Slippery When Wet» με 23 εκ. πωλήσεις εδραιώθηκαν στη συνείδηση του κόσμου ως το μεγαλύτερο ανερχόμενο γκουπ της εποχής, με κομμάτια όπως «Livin on a Prayer» «You Give Love a Bad name» & «Wanted Dead Or Alive».

Η μίξη των πιασάρικων hooks με τα γιγαντιαία ρεφρέν, τα πομπώδη φωνητικά και τα αριστοτεχνικά μικρά αλλά έντονα κιθαριστικα σόλο ΟΡΙΣΑΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ. Και φυσικά «έκαναν μάγκες» όλους τους υπόλοιπους που υπήρχαν ή ακολούθησαν σε ανάλογο ύφος. Κρατώντας ζωντανή την Ροκ βάζοντας την σε ραδιόφωνα και στα σπίτια του κόσμου σε μια εποχή που βασίλευε η ντίσκο και η χιπ-χοπ ήταν το next big thing.

Oι Bon Jovi ζωγράφισαν τον πρώτο πίνακα μιας μουσικής εποχής που πλέον είναι κλεισμένη στην γκαλερί των αναμνήσεων κάθε σημερινού 45+άρη που την έζησε δυνατά και ανυπομονεί να επιστρέψει.

Είναι η απάντηση σε αυτούς που ψάχνουν την σύνδεση μεταξύ Μπον Τζόβι και «επίδρασης στη μουσική».

Σχετικά με τον συντάκτη

ALi Mathloum

ALi Mathloum

To παίζει μοντέρνος χίπης και στο λαιμό του κρέμεται μονίμως το σήμα της ειρήνης. Το αγαπημένο του συγκρότημα κατά βάθος είναι οι οι Bon Jovi και το αποκαλύπτει μόνο σε κοπέλες, στους άλλους λέει Pink Floyd. Μανιακός λάτρης του stand up comedy και του George Carlin δηλώνει πως είναι ο άνθρωπος που θαυμάζει. Μιλάμε για τύπο που έγραψε αυτά τα λόγια στον Γ΄ενικό...