Ο Stephen King είχε λατρέψει το Blair Witch Project

[dropcap size=dropcap]Ό[/dropcap]ταν ο άρχοντας του λογοτεχνικού τρόμου μιλάει, πρέπει να στέκεσαι προσοχή. Ναι σε εσένα μιλάω νεανία που κατεβάζεις 800 ταινίες τη μέρα και το 99% αυτών τις βγάζεις μαλακίες. Μαζί με αυτό, και το Blair Witch Project.

Ο Stephen King είχε κυκλοφορήσει το 1981 ένα βιβλίο με τίτλο Danse Macabre, ένα δοκίμιο στην ουσία, που σχολίαζε συνολικά το ιδίωμα Τρόμος στην τέχνη. Το 2010 όπου επανακυκλοφόρησε, είχε προσθέσει μερικές σκέψεις του ακόμα. Και μέσα σε αυτό, ήταν και η ταινία των Eduardo Sanchez και Daniel Myrick.

Κάθε καλλιτεχνικό έργο πρέπει να αναλογίζεται και τον καιρό που κυκλοφόρησε. Όταν δεν ήταν της μόδας τα found footage movies. Για την ακρίβεια, το Blair Witch Project δημιούργησε τον όρο το 1999.

Διαβάστε σε δική μας μετάφραση ένα απόσπασμα, ενώ ακολουθεί αυτούσιο το υπόλοιπο κείμενο:

Το ένα θέμα με το Blair Witch είναι πως το καταραμένο, μοιάζει αληθινό. Το δεύτερο είναι πως το νιώθεις εσύ πραγματικό. Και επειδή το νιώθεις πραγματικό, μοιάζει σαν το χειρότερο εφιάλτη που είχες ποτέ. Όταν και ξυπνάς και δεν μπορείς να αναπνεύσεις και ανακαλύπτεις με δάκρυα στα μάτια ότι δεν σε έχουν θάψει ζωντανό, αλλά η γάτα σου πήδηξε στο κρεβάτι για να κοιμηθεί πάνω στο στήθος σου.
Όταν είδα το Blair Witch για πρώτη φορά, ήταν το 1999 και ήμουν τραυματισμένος σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, από έναν ασυνείδητο οδηγό φορτηγού που με τσάκισε. Ήμουν ο τέλειος θεατής εκείνη τη στιγμή. Πονούσα παντού και είχα πιει ένα σκασμό παυσίπονα. Είχα μια αντιγραμμένη κόπια σε μια φορητή τηλεόραση (μην ρωτάτε που τη βρήκα). Όταν οι τρεις υποτιθέμενοι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ ξεκίνησαν να βρίσκουν αντικείμενα κρεμασμένα από στα δέντρα, επηρεασμένα από τη Λαβκραφτική φαντασία, είπα στο γιο μου να κλείσει την ταινία γιατί ήμουν τρομοκρατημένος. Πρώτη φορά είχα φρικάρει με μια ταινία τρόμου. Δεν έμοιαζε σαν το κλασικό δάσος που χρησιμοποιεί σαν εικόνα το Hollywood. Ήταν πραγματικοί άνθρωποι που είχαν χαθεί σε ένα πραγματικό δάσος.

Και το υπόλοιπο αυθεντικό κείμενο:

I thought then that Blair Witch was a work of troubling, accidental horror, and subsequent viewings (where I actually finished the film) haven’t changed my mind. The situation is simplicity itself: The three kids, who start out making a documentary about a clearly bogus witch legend, get lost while making their movie. We know they are never going to get out; we’re told on the title card that opens the movie that, to date, they have never been found. Only the jumpy, disconnected, haunting footage they shot remains.
The idea is complete genius, and a big budget would have wrecked it. Shot on a shoestring (a ragged one), this docu-horror movie gained its punch not in spite of the fact that the “actors” hardly act at all, but because of it. We become increasingly terrified for these people – even the annoying, overcontrolling Heather, who never shuts up and continues to insist everything is totally OK long after her two male companions (and everybody in the audience) knows it’s not. Her final scene – an excruciating close-up where she takes responsibility as one tear lingers on the lashes of her right eye – packs a punch that few Hollywood films, even those made by great directors, can match. The Fearless Girl Director who confidently proclaimed “I know exactly where we’re going” has been replaced by a terrified woman on the brink of madness. And, sitting in a darkened tent after six nights in the woods, with the Hi-8 camcorder held up to her own face, we understand that she knows it.
Blair Witch, it seems to me, is about madness – because what is that, really, except getting lost in the woods that exist even inside the sanest heads? The footage becomes increasingly jerky, the cuts weirder, the conversations increasingly disconnected from reality. As the movie nears the end of its short course (at just eighty minutes and change, it’s like a jury-rigged surface-to-surface missile loaded with dynamite), the video actually disappears for long stretches, just as rationality disappears from the mind of a man or a woman losing his/her grip on the real world. We are left with a mostly dark screen, panting, elliptical lines of dialogue (some we can understand, some we can only guess at), noises from the woods that might or might not be made by human beings, and occasional blurry flashes of image: a tree trunk, a jutting branch, the side of a tent in a close-up so intense that the cloth looks like green skin.
“Hungry, cold, and hunted,” Heather whispers. “I’m scared to close my eyes, and I’m scared to open them.” Watching her descent into irrationality, I felt the same way.
The movie climaxes when Heather and Michael find a decaying house deep in the woods. Shot almost completely in 16mm black-and-white at this point, the movie confronts us with a series of images that are simultaneously prosaic and almost too awful to bear – the wreckage inside seems to glare. Still carrying the camera, Heather bolts up the stairs. At this point, her two friends seem to be calling from everywhere, and the camera’s randomly shifting eye flows past the handprints of the children who have almost certainly been murdered in this house. There’s no dramatic music here or anywhere else; Blair Witch needs no such cinematic steroids. The only sounds are shuffling footsteps, yelling voices (from everywhere!) and Heather’s escalating moans of terror.
Finally, she plunges down to the basement, where one of the hokey stories they were told before their rash entry into the woods turns out to not be bullshit after all. Michael (or is it Josh?) stands in the corner, dumbly waiting for the thing from the woods to do what it will. There is a thud as that unseen thing falls on Heather from behind. The camera drops, showing a blurred nothing. The film ends. And if you’re like me, you watch the credits and try to escape the terrified ten-year-old into whom you have been regressed.

Σχετικά με τον συντάκτη

School Of Rock

School Of Rock

Eδώ στα βάθη των στοών της Αθήνας, κάποια νεφελίμ εξακολουθούν από το 2013 να ακούνε μουσική και να συμπεριφέρονται σαν παιδιά, χωρίς να κοιτάνε τη στάχτη γύρω τους. Join the class of School Of Rock... bitches!

Ελληνική zombie νουβέλα

Rockin’ Dead’s Debut Album

Μαθήματα Κιθάρας

Ελληνική zombie νουβέλα

Μείνετε ενημερωμένοι για όλα

Το email σου